آموزش و پرورش در زمان آینده

چیزی که امروز به آن آموزش و پرورش گفته می شود، حتی در بهترین مدارس و دانشکده های ما، بطور یاس آوری نابهنگام و بی مورد است. والدین دانش آموزان از آموزش و پرورش انتظار دارند که بچه هایشان را برای زندگی در آینده آماده سازد.آموزگاران هشدار می دهند که بی بهره شدن از آموزش و پرورش مناسب شانس و اقبال بچه ها را در دنیای آینده تباه می کند. هیأت دولت، کلیساها و رسانه های گروهی، همگی جوانان را نصیحت می کنند که مدرسه را رها نکنند و اصرار می ورزند که امروز، بیش از هر زمان دیگر، آینده انسان تقریباً بطور کامل در گروه آموزش و پرورش است.

اما به زعم تمام این خطابه های زیبا و فریبنده درباره آینده،مدرسه های ما به جای آنکه به جامعه جدیدی که در حال پیدایش است چشم داشته باشند به یک سیستم در حال مرگ واپس می نگرند.همه توانایی هایشان در این جهت بکار گرفته می شود تا انسان هایی شبیه ابزار درست کنند و تحول بدهند: انسان هایی که بتوانند در سیستم مختصری که قبل از خودشان خواهد مرد به زندگی ادامه دهند.ژ

برای آنکه به انسان کمک کنیم تا شوک آینده را از سر خود رد کند،باید یک سیستم آموزش و پرورش فراصنعتی ایجاد کنیم.برای این منظور بجای جستجو در گذشته،باید اهداف و روش های خود را در آینده بیابیم. 

انقلاب آموزشی جدید

در سیستم های تکنولوژیکی آینده،ماشین ها و دستگاه های سریع و متحرک و خود تنظیم کننده به جریان امور مادی خواهند پرداخت و انسان ها با جریانات اطلاعات و بینش سرو کار خواهند داشت.ماشین ها بطور روزافزون به کارها و امور عادی خواهند پرداخت و انسان ها به کارهای ذهنی و خلاقانه؛ هم ماشین ها و هم انسان ها به جای آنکه در کارخانه های بزرگ و شهرهای کارخانه ای متمرکز شوند و در سراسر جهان پراکنده خواهند شد و از طریق وسایل ارتباطی که بطور حیرت آوری دقیق و حساس هستند، هر آن می توانند با یکدیگر تماس برقرار کنند.کار و فعالیت انسان از کارخانه و ادارات شلوغ به اجتماع و خانه منتقل خواهد شد. ماشین ها مثل بعضی از ماشین های موجود تا یک میلیاردم ثانیه با یکدیگر همزمان خواهند شد؛ انسان ها غیرهمزمان خواهند شد. سوت کارخانه خاموش می شود.حتی ساعت که لوئیس مامفورد یک نسل پیش آن را دستگاه اصلی عصر جدید صنعتی نامید،سوای امور صرفاً تکنولوژیکی،بخشی از سلطه مورد خود را بر انسان از دست خواهد داد.به همراه اینها سازمان هایی که برای کنتزل تکنولوژیکی مورد نیاز می باشند،از دست بوروکراسی خارج می شوند و بر عهده موردسالاری قرار می گیرند،از حالت ثبات و تداوم به حالت ناپایداری و از توجه به اکنون،به توجه به آینده دگوگون می شوند.در چنین دنیایی ارزشمندترین صفات عصر صنعتی به صورت عوامل دست و پاگیر در می آیند.تکنولوژی آینده به میلیون ها افراد کم سوادی نیاز ندارد که حاضرند هماهنگ با هم کارهای بی نهایت تکراری را انجام بدهند.به افرادی نیاز ندارند که کورکورانه همه دستورات را گردن می نهند که می دانند قیمت نان به اطاعت محض از مقامات بستگی دارد؛بلکه به افرادی نیازمند است که بتوانند به داوری های مهم و دقیق دست بزنند؛ بتوانند راه خویش را در محیط های تازه پیدا کنند.بتوانند روابط جدیدی را در واقعیتی که به سرعت در حال تغییر است،به چالاکی تشخیص و تمیز دهند؛به افرادی نیاز دارد که به گفته جالب اسنو« آینده تا مغز استخوانشان نفوذ کرده باشد».

منبع: شوک آینده،الوین تافلر، ترجمه حشمت اله کامرانی

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۴۰۰ ساعت ۱۱:۲۷ ق.ظ توسط محمد جوربنيان  |